Gilberto Gil

Gilberto Gil is zanger, gitarist en liedjesschrijver. Hij is met zekerheid de meest invloedrijke, Braziliaanse muzikant: sinds 2003 is hij namelijk ook minister van cultuur. Hij begon zijn muzikale carriere in zijn studententijd en heeft sindsdien een groot aantal albums uitgebracht. Hij is vooral bekend vanwege zijn bijdrage aan de Tropicália aan het einde van de jaren 1960. Dit was niet alleen een muzikaal genre maar ook een politiek geïnspireerde beweging. Nadat de Tropicália is opgegaan in de MPB heeft Gilberto Gil albums in uiteenlopende stijlen uitgebracht.

Biografie
Gilberto Gil is in juni 1942 geboren in Salvador, de hoofdstad van de deelstaat Bahia in het Noordoosten van Brazilië. Kort na zijn geboorte verhuisde zijn familie naar Ituaçu in het achterland van deze staat. Als kind luisterde hij vaak naar de lokale radio en naar bands uit de regio. Hij kreeg voor het eerst accordionles toen hij 8 of 9 jaar oud was. Later speelde hij in een band genaamd Os Desafinados naast zijn studie bedrijfskunde in Salvador. Maar door de muziek van João Gilberto kreeg hij interesse in de Bossa Nova en leerde hij gitaar spelen.

In het begin van de jaren 1960 componeerde Gil muziek voor commercials, nam hij zijn eerste solo single op (1962), leerde hij belangrijke muzikanten kennen en verhuisde hij uiteindelijk naar São Paulo om daar te werken voor Gessy-Lever, de Braziliaanse tak van Unilever. Voor dit bedrijf werkte hij overdag. ’s Nachts bleef Gilberto Gil echter optreden als muzikant. In São Paulo ontmoette hij nog meer artisten en in 1965 kwam zijn doorbraak toen hij Louvação en Eu Vim da Bahia zong in een televisieprogramma dat werd gepresenteerd door de zangeres Elis Regina. Kort hierna bracht hij een LP uit dat ook Louvação heette en hoefde hij niet meer voor Gessy-Lever te werken.

Zijn muziek kreeg snel een politieker karakter. In 1967 speelde Gil Domingo no Parque op het Festival da Record. Caetano Veloso speelde Alegria, Alegria op dit zelfde festival. Deze twee nummers markeren het begin van het zogenaamde Tropicalismo of de Tropicália beweging. Het jaar daarop, in 1968, was Gil betrokken bij twee Tropicália LP’s: zelf bracht hij een LP getiteld Gilberto Gil uit, daarnaast werkte hij mee met met Os Mutantes, Caetano Veloso, Nara Leão, Gal Costa en Rita Lee aan het album Tropicália ou panis et circensis . Dit album wordt wel gezien als manifest van de Tropicália beweging. Omdat deze beweging kritiek had op de militaire dictatuur, werd Gilberto Gil in december 1968 gearresteerd en naar de gevangenis gebracht. In february 1969 werd zijn vrijheidsbeperking teruggebracht naar huisarrest en was hij weer in staat om te werken. Hij trouwde in maart van dat jaar. Gil, Caetano Veloso en hun beide echtgenotes vertrokken kort in balingschap naar Londen nadat ze door het militaire regime waren ‘uitgenodigd’ om uit Brazilië te vertrekken. Hier ging Gilberto Gil verder met het maken van muziek en hij speelde onder andere met Yes en Pink Floyd.

Vanwege zijn populariteit kon hij in 1972 terugkeren naar Brazilië. Hier bracht hij de LP Expresso 2222 uit. Tot op de dag van vandaag heeft Gilberto Gil meer dan 50 albums gemaakt. Hij heeft aangetoond dat hij zijn stijl keer op keer kan vernieuwen. Ondanks het feit dat hij sinds 2003 minister van Cultuur is, lanceerde hij in 2005 de CD Eletracústico . Hij heeft namelijk in zijn arbeidscontract laten opnemen dat hij naast zijn werk als minister mag blijven optreden en platen mag blijven uitbrengen.